Agave

E en plant die nog al eens met de Aloë Vera verward wordt is de Agave.

In verhouding tot de Aloë Vera wordt de Agave veel groter. De bladeren van de aloë vera komen hooguit tot onze knieën van de Agave kunnen tot boven ons hoofd uitreiken. De bladeren van de Aloë Vera bevatten geel slijm, die van de Agave niet.

De bladeren van de Agave bevatten veel vezels. Aan het uiteinde van een Agave blad kun je je snel bezeren. Het blad van de Agave eindigt namelijk in een vlijmscherpe zwartbruine stekel.

De Agave bloeit één keer, n.l. wanneer ze 7 tot 8 jaar oud is. Dan krijgt ze een stengel, die tot 8 meter hoog kan worden. Aan deze stengel zitten duizenden gele bloemen. Deze bloemen kunnen zich aan de stengel tot jonge plantjes ontwikkelen.

Tijden het groeiproces van de jonge plant sterft de moederplant af en komen de jonge plantjes op de grond tot ontwikkeling. Zij beginnen dan aan hun levenscyclus van 7 of 8 jaar.

Uit de Agave kunnen vezels voor sisaltouw worden gewonnen. Duizend bladeren leveren 20 kg. vezels.

Aloë

D e Aloë Vera is op de ABC eilanden rond 1840 ingevoerd.

De Aloë Vera heeft een voorkeur voor kalkrotsen en kan overleven in een zeer droog klimaat.

De Aloë Vera is in staat vocht uit de lucht op te nemen en vast te houden dank zij de strek hygroscopische (=vochtaantrekkende) eigenschappen van het geel groene slijm dat zich in de bladeren bevindt.

De geneeskrachtige werking van het Aloë Vera slijm berust eveneens op de sterke vochtaantrekkende eigenschappen.

• het slijm kan worden aangebracht op 1ste en 2de graads brandwonden. Het vermindert de zwelling en daardoor de pijn;
• het slijm zou eveneens andere zwellingen kunnen doen verminderen, bijvoorbeeld bij een verzwikte enkel;
• het slijm zou een genezende werking hebben op de jeukende blaasjes welke door de Bringmosa plant zijn ontstaan;
• het slijm zou een wondgenezing bevorderende werking hebben bij allerlei andere huidverwondingen;
• het slijm heeft een sterk laxerende werking (ook al omdat het veel vocht uit de rest van het lichaam naar de darmen trekt).

Waarschuwing:

• het slijm van de Aloë Vera smaakt erg bitter;
• wanneer het slijm van de Aloë Vera op een niet intacte huid wordt aangebracht, bv. een schaafwond, kan het soms een branderige pijn en bovendien langdurige verkleuring van de huid veroorzaken;
• het slijm van de Aloë Vera geeft vlekken op de kleding.

Bringamosa

D e bringamosa is een brandnetelachtige plant die we veel in de “mondi” tegenkomen. Mondi is de benaming die op de ABC eilanden wordt gebruikt voor onontgonnen wildernis op de eilanden.

De bloemetjes van De Bingamosa zijn wit en de stengels zijn bedekt met haartjes welke bij contact met de huid branderige jeukende blaasjes veroorzaken. De klachten verdwijnen na een aantal uren. Meestal komen de klachten na 6 à 7 dagen terug, omdan na 1 à 2 dagen voorgoed te verdwijnen. In het Engels heet deze plant dan ook de “seven days itch”.

Eerste hulp bij kontact met de bringamosa:

• breng op de blaasjes het sap van de stengel van de seida plant aan. De seida plant bevat tegengif voor het gif van de bringamosa. De seida komt in grote aantallen in de mondi voor;
• of breng het sap van de Aloë (sentebibu) op de blaasjes aan.
  

Cashew

D e cashew hoort op deze site thuis omdat de cashewnoot die onder de cashewvrucht hangt al velen heeft verleid hier eens in te bijten.

De cashewnoot bevat in rauwe toestand echter sterke etsende, blaartrekkende stoffen en kan hierdoor het mondslijmvlies en de rest van het spijsverteringskanaal beschadigen.

Pas na grondig drogen en roosteren is de noot eetbaar.

De cashewvrucht is in rijpe toestand rauw eetbaar, en geldt als een lekkernij.

De cashew groeit in tuinen en komt sporadisch in de natuur voor.